لب آبي گيوه ها را کندم و نشستم

پاها در آب : من چه سبزم امروز

 و چه اندازه تنم هوشيار است !

نکند اندوهي ، سر رسد از پس کوه ...

 سايه ها مي دانند، که چه تابستاني است

 سايه هايي بي لک، گوشه اي روشن و پاک

کودکان احساس ! جاي بازي اين جاست 

زندگي خالي نيست :


مهرباني هست ،

سيب هست ،

ايمان هست


آري تا شقايق هست ، زندگي بايد کرد...


"سهراب سپهري"