کوله بارم بر دوش،
سفری باید رفت،
سفری بی همراه،
گم شدن تا ته تنهایی محض،
یار تنهایی من با من گفت:
هر کجا لرزیدی،
از سفرترسیدی،
تو بگو، از ته دل
من خدا را دارم...
فلسفه ی سفره ی هفت سین
هفت سین به معنای هفت قلم شیئی که نام آن ها با حرف " س " ( سین ) آغاز می شود ، یکی از اجزای اصلی آیین های سال نو است که پیشینه ی ایرانیان آن را برگزار می کنند . این اقلام سنتاً در سفره ی هفت سین چیده و به نمایش گذاشته می شوند . این سفره ای است که هر خانواده ای بر روی زمین ( یا بر روی میز ) در اتاقی که معمولاً به میهمانان گرامی اختصاص داده شده می گسترد و این اقلام بر روی آن قرار داده می شود :
در بالای سفره ( در دورترین فاصله از در ) آینه ای گذاشته می شود ، که در دو طرف آن شمعدان هایی دارای شمع نهاده شده ( سنتاً مطابق با شمار فرزندان خانواده ) ، در پایین آن نسخه ای از قرآن ( از شاهنامه یا دیوان حافظ نیز استفاده می شود ) ، تُنگی که معمولاً حاوی یک ماهی لایی ( بسیاری از خانواده ها یک کوزه آب باران را که قبلاً جمع آوری شده و یا کاسه آبی که حاوی برگ سبز انار ، نارنج ، یا شمشاد است نیز می افزایند ) ، ظرف های حاوی شیر ، گلاب ، عسل ، شکر ، و ( 1 ، 3 ، 5 یا 7 عدد ) تخم مرغ رنگ آمیزی شده گذاشته می شود . مرکز سفره عموماً با گلدانی از انواع گل ها ، معمولاً سنبل و شاخه های بیدمشک فرو گرفته می شود . کنار آن ، سبزه و دست کم شش قلم دیگر که با حرف سین آغاز می شوند ( تشریح شده در زیر ) ، ظرفی حاوی میوه ( سنتاً سیب ، پرتقال ، انار و به ) ، چند نوع نان ( اغلب شیرین ) ، ماست و پنیر تازه ، شیرینی های گوناگون ، آجیل ( مخلوط خشک و بو داده شدهی تخم های نخودچی ، خربزه ، گندم برشته ، برنجک ، و فندق و گردو ، که همگی با کشمش آمیخته شده اند ) قرار داده می شود .
چیزهایی که با " س " آغاز می گردند و بر سر سفره جای می گیرند معمولا عبارتند از :
1. سبزه ، یعنی ، گندمی ( یا جو ، گاهی نیز عدس ) که به بلندی چند اینچ درون قطعه پارچهی سفیدِ نازک پیچانده شده به گرداگرد کوزه ای گلی روییده است ( امروزه سبزه در یک ظرف سفالین کم گود رویانده می شود ) ؛
2. سپند ( اسفند ) ، تخم سداب کوهی که اغلب در یک بخورسوز گذاشته می شود و درست پس از آغاز سال سوزانده می شود ؛
3. سیب ، پیش تر یاد شد ؛
4. سکه ، چند عدد سکه ی نو ؛
5. سیر ( سابقاً همراه با ریشه هایی که برای شباهت دادن به شرابه های رنگین ، قرمز رنگ می شدند ) ؛
6. سرکه ؛
7. یک کاسه سمنو ( شیرازی ها و کرد ها سمنی می گویند ) .
این فقره ی آخر بدین شیوه تهیه می شود : مقدار مناسبی گندم برای سه روز در آب ( ترجیحاً آب بارانی که برای این منظور فراهم شده ) خیسانده می شود و سپس بر روی یک سینی فلزی پهن گردیده و با پارچه ای سفید پوشانده می شود . هنگامی که گندم اندکی رویید ، بر روی تخته ای سنگی یا چوبی خُرد و بعد درون هاون کوبیده می شود و شیرابه ی آن با آب داغ ، روغن و آرد مخلوط گردیده و همه ی آن به وسیله ی زنان ( هیچ مرد بالغی مجاز با مشارکت در این فرایند نیست ) به آهستگی پخته می شود ( اغلب یک شب کامل صرف آن می گردد ) ؛ نتیجه ی کار یک خمیر غلیظ ، شیرین و به رنگی مایل به قرمز است ، که بخشی از آن برای سفره ی نوروز کنار گذاشته می شود و باقی آمده ی آن در میان همسایگان پخش می شود ، که آنان نیز ظرف حاوی سمنو را همراه با یک یا چند عدد تخم مرغ رنگ شده یا برگی سبز باز می گردانند
سلام من معلم پایه سوم ابتدایی شهرستان پیرانشهر و سرگروه درسی در پایه مذکور هستم البته معلم دانش آموزان قبلیم که پایه اول و دوم بودند.چون کلاسم برای طرح دوره ای انتخاب شده این دوره سه ساله را با هم بودیم با امید رضایت خدا و بچه ها و...