خیلی وقتها شده با شنیدن هر صدایی یا دیدن یک چیز یا احساس هر بویی خاطراتی ـ تلخ یا شیرین - برایمان تداعی می شود .با شنیدن بعضی صداها حس دلشوره و ترس بر ما چیره می شود و برعکس بعضی صداها یا بو ها ما را در خلسه ای شیرین و رویایی فرو می برد ...

اما برای من و مردم شهرم شنیدن این صدا دو احساس تلخ را در ما به وجود می آورد .

احساساتی تلخ و هراس آور و غمگین ...

صبح یک روز سرد پاییزی...

صدای گریه ها و ضجه ها...

یکسال قبل در چنین ماه تلخی فرشته هایی کوچک با سوز آتش دست و پنجه نرم می کردند .فرشته هایی پاک و زیبا در چند ثانیه صاحب صورتک هایی مصنوعی شدند صورتک هایی تلخ و ملال آور که زمانه با ناجوانمردی بر صورتشان نشاند .چه تلخ و ناگوار که فرشته ها بازیچه آدم ها شدند.

 

 

و تنی چند از فرشته ها از میانمان کوچ کردند ...

 

فکر نمی کنم هیچ چیزی غم های این نوگلان را کاهش دهد .چرا باید سرنوشت چند تا از نابغه های شهرم در چند دقیقه عوض شود .کاش می شد کاری کرد کاش...