چترهارابایدبست

زیرباران بایدرفت...

این شعریه که همیشه موقع بارش بارون یادهمه ی آدمهایی که شعرهای سهراب روخوندن میاد.واقعاچه کیفی داره خیس شدن زیرقطره های بارون وپاک شدن ازآلودگی ها...

کاش ماآدمهاازقطره های بارون یادبگیریم صاف وصادق باشیم حداقل بادوستهامون ،باهمسفرامون،باکسانیکه بهمون اعتمادکردن...

کاش ماازبارون یادبگیریم که آینه تمام نمای دوستانمون باشیم ...

کاش یادبگیریم دل شکستن مرام آدمهای صادق نیست...

کاش...